HomeΓια ΜέναΔημοσιεύσειςΔιάχυση ΓνώσηςΔημοσιογραφίαΦωτογραφίεςΝτοκιμαντέρΕπικοινωνία
Home arrow Δημοσιογραφία arrow Αναλύσεις arrow ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ (4): το Μatrix, ή "Όλο για τη Βία Μιλάτε"
Εκτύπωση E-mail
14.01.10
 
Μια ανάλυση για τον Δεκέμβρη και το πολιτικό μας σύστημα.

Μέρος 4ο: το Matrix, ή "Όλο για τη Βία Μιλάτε"

Τα περσινά Χριστούγεννα ήταν σημαδιακά. Έδειξαν ποιο είναι ακριβώς το ζητούμενο αυτού του πολιτικού συστήματος. Αφού δολοφονήθηκε ο 15χρονος και πολλοί πολίτες ξεσηκώθηκαν, μαθητές «στόλισαν» το γιορτινό χριστουγεννιάτικο δέντρο στο κέντρο της Αθήνας με σκουπίδια. Η συμβολική αυτή κίνηση, που χαροποίησε μεγάλο μέρος των συμμετεχόντων στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας –αν και όχι τόσο όσο το κάψιμό του-, σχολιάστηκε από τα ΜΜΕ ως μια ακραία αλητήρια πράξη η οποία «βάλει κατά των εργαζομένων που δεν θα έχουν να φάνε» – για να προκαλέσει νέο μειδίαμα στους νέους (δείτε εδώ). Στο ίδιο μήκος κύματος και η πολιτική εξουσία: ο δήμαρχος Αθήνας, κ. Κακλαμάνης, ως άλλος Μπους μετά την 11η Σεπτεμβρίου, στήριξε τα ΜΑΤ στην περιφρούρηση του δέντρου στέλνοντας μήνυμα αντίστασης: τα Χριστούγεννα, ο τρόπος ζωής και ο πολιτισμός μας, η αγορά, έπρεπε πάση θυσία να προστατευτούν. Ο ίδιος άνθρωπος έστειλε ένα μήνα μετά τα ΜΑΤ να αποκρούσουν τους διαμαρτυρόμενους πολίτες όταν συνεργεία του δήμου Αθήνας έκοβαν βράδυ (καθώς ήταν παράνομοι) τα (πραγματικά) δέντρα σε πλατεία της Κυψέλης για να γίνει πάρκινγκ αυτοκινήτων (δείτε εδώ).


Αλήθεια, γιατί τόση φροντίδα για το χριστουγεννιάτικο δέντρο; Μα, για τον ίδιο λόγο που κάποιοι το έκαψαν. Τα Χριστούγεννα είναι, πέρα από μια θρησκευτική γιορτή, και ένας συμβολισμός. Πρόκειται για μια γιορτή καταναλωτισμού, φυσικά, αλλά αυτό είναι μόνο το προφανές. Ο πραγματικός συμβολισμός αυτών των γιορτών (Χριστούγεννα, Πάσχα, κλπ) είναι το
Matrix μέσα στο οποίο ζούμε. Το Matrix υπήρξε μια καινοτομική ταινία που περιέγραφε, με μπόλικη φαντασία, την εκμετάλλευση των ανθρώπων από τις μηχανές, την καλλιέργειά τους όπως εμείς σήμερα καλλιεργούμε... κοτόπουλα και, κυρίως, την εικονική πραγματικότητα στην οποία ζούσαν οι καλλιεργούμενοι άνθρωποι για να μην κατανοούν τι τους συμβαίνει. Στην ταινία, κάποιοι άνθρωποι είχαν καταφέρει να βγουν από το σύστημα εικονικής πραγματικότητας (Matrix) και πολεμούσαν τις μηχανές χάριν της ελευθερίας τους.

Αν αυτή είναι μια συνοπτική περιγραφή της ταινίας, ας δούμε και μια σύνοψη του σύγχρονου Matrix στο οποίο ζούμε. Εδώ οι εκμεταλλευτές δεν είναι μηχανές αλλά άνθρωποι. Άνθρωποι χωρίς αίσθηση κοινωνικότητας και συλλογικής ευημερίας που, όπως και στη φυσική κατάσταση του Κοινωνικού Συμβολαίου, προσπαθούν να συγκεντρώσουν τη δύναμη στα χέρια τους. Φυσικά, στην πολιτική κοινωνία, η δύναμη μεταφράζεται σε οικονομική ισχύ και πολιτική εξουσία. Μάλιστα, οι δύο αυτές δυνάμεις είναι σταθεροί σύμμαχοι προκειμένου να μην θιγεί το σύστημα. Γι’ αυτό, για παράδειγμα, οι πολιτικοί είναι έρμαια των οικονομικών συμφερόντων και, ταυτόχρονα, οι ίδιοι εναλλάσσονται στην εξουσία ως ολιγομονοπωλιακό καρτέλ! Η εναλλαγή αυτή διαφορετικών προσώπων που ανήκουν όμως στην ίδια εξουσιαστική ομάδα εξυπηρετεί έναν πολύ σημαντικό σκοπό: την αποδυνάμωση των πολιτών που διαμαρτύρονται μέσω του (ψευδο)επιχειρήματος ότι «τώρα άλλαξε η εξουσία, ας δούμε τι θα κάνουν και αυτοί». Κι αυτό εφαρμόζεται εκτενώς: αφενός, εναλλάσσονται ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στην εξουσία ως κάτι το διαφορετικό, αφετέρου κάθε φορά που ηττείται το κόμμα εξουσίας, περνά στην αντιπολίτευση όπου και κινητοποιεί τις διαδικασίες αλλαγής αρχηγού. Το επιχείρημα της διαιώνισης του Matrix τώρα γίνεται «Τώρα βγήκε ο Αντώνης (Γιωργάκης, Κωστάκης), ας δούμε τι θα κάνει αυτός/αυτός θα είναι αλλιώς». Με αυτή την ψευδαίσθηση αλλαγής, το πολιτικό και οικονομικό σύστημα διαιωνίζεται ως έχει. Αυτό εφαρμόζεται με επιτυχία σε όλον τον (δυτικό τουλάχιστον) κόσμο.


Για τη διατήρηση αυτής της εικονικής πραγματικότητας, οι μεγάλες και, κατά σύμπτωση(;), θρησκευτικές αργίες είναι εξόχως σημαντικές. Όλες σχεδόν οι επίσημες αργίες, για παράδειγμα, στην Ελλάδα έχουν θρησκευτική αφορμή (Χριστούγεννα, Πάσχα, Αγ.Πνεύματος, «της Παναγιάς», κ.ά.), αλλά κοσμική αιτία: τη συγκεντρωτικότητα του πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Έτσι, καλούμαστε στις μεγάλες γιορτές της χριστιανοσύνης να καταναλώσουμε, να καταναλώσουμε, να καταναλώσουμε... Γαλοπούλες, αρνιά, τυριά, κρασιά, δώρα για όλους... Να αγοράσουμε για να... σώσουμε την αγορά! Κι έτσι κερδίζουν κάποιοι εις βάρος των πολιτών, που τώρα έχουν μετατραπεί σε καταναλωτές. Η Εκκλησία, από την άλλη, δεν υπενθυμίζει στους πιστούς ότι ο καταναλωτισμός είναι ενάντια στο πνεύμα λιτότητας και ταπεινότητας του Χριστού: αφού η εκκλησιαστική εξουσία είναι η «ομπρέλα» για τη στήριξη όλων των εξουσιών. Και είπαμε: οι εξουσίες συνεργάζονται για τη διαιώνισή τους.


Αν, όμως, με τον καταναλωτισμό είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς ότι μετατρέπεται σε πειθήνιο αγοραστή υπέρ λίγων οικονομικών συμφερόντων, με τον συμβολισμό των γιορτών τα πράγματα είναι λιγάκι πιο περίπλοκα. Οι γιορτές ενεργούν με τον ίδιο τρόπο που ενεργεί το επιχείρημα «τώρα άλλαξε η εξουσία, ας δούμε τι θα κάνουν και αυτοί». Δηλαδή, οι γιορτές αποτελούν το απαραίτητο διάλειμμα προκειμένου να αποδιοργανωθεί και απομαζικοποιηθεί η όποια συλλογικότητα και διαμαρτυρία. Κανένα κίνημα δεν οργανώνει πορεία, απεργία, παράσταση στο υπουργείο ή ακόμη τον ίδιο τον συντονισμό του όταν έρχονται Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι. Κι έτσι, ανά περιοδικά και τακτά διαστήματα, τα διαλείμματα επαναλαμβάνονται χάριν της αποδυνάμωσης της κάθε συλλογικότητας: ο κάθε πολίτης καλείται τότε να ιδιωτεύσει, «να γιορτάσει με την οικογένειά του» και να καταναλώσει.
Και πέρα από τα τακτά διαλείμματα, έχουμε και τα έξτρα:
Ολυμπιακοί Αγώνες, Eurovision, Champions League… Σε κάθε μία από τις παραπάνω αφορμές, οι φορείς της εκάστοτε εξουσίας βρίσκουν το καταληλλότερο περίβλημα –αυτό του εθνικού στόχου- για να προβούν σε οικειοποιήσεις δημόσιων αγαθών για τους ίδιους ή τους συμμάχους τους. Έτσι, για παράδειγμα, δημιουργήθηκε και λειτουργεί το Mall, ένα αυθαίρετο στη θέση που θα γίνονταν Όλυμπιακά έργα! Και άλλα πολλά.

Όλα αυτά μαζί, συνθέτουν μια ψευδαίσθηση ευημερίας και μια καθοδήγηση της επιθυμίας με αποτέλεσμα την ενδυνάμωση των εξουσιών. Άλλωστε, χρησιμεύουν και για την συκοφάντηση των κινητοποιημένων πολιτών: «δεν τους είδαμε τους μαθητές να κάνουν καταλήψεις μέσα στα Χριστούγεννα», αποφαίνονται αυτάρεσκα οι φορείς του δημόσιου λόγου. Ή, «Καίνε το δέντρο, καταστρέφουν τα έθιμα και τις παραδόσεις μας», ακούγονται οι μαζικές κραυγές για όσους έχουν ήδη βγει από το Matrix –αφού υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να συμπαρασύρουν κι άλλους. Εξ ου και η συκοφάντησή τους, οι διώξεις, η ποινική δίωξη, η καταστολή...

Φυσικά, στα πλαίσια της εικονικής πραγματικότητας διαπιστώνουμε οργουελικού τύπου μεθοδεύσεις, όπως για παράδειγμα την αλλαγή νοήματος μέσω της αλλαγής ονόματος: υπουργείο Προστασίας του Πολίτη αντί για υπουργείο Καταστολής του Πολίτη, υπουργείο Παιδείας αντί για υπουργείο Άγνοιας και Προπαγάνδας, κλπ. Την άμεση κοροϊδία, τον χλευασμό της νοημοσύνης. Αλλά ας μην αναφερθούμε σε αυτό το ζήτημα τώρα.


Γι’ αυτό λοιπόν. Οι διάφοροι «δημοκράτες» με τους παχυλούς μισθούς, τις πολλαπλές θέσεις και τη διαμόρφωση του δημόσιου λόγου που τους έχει ανατεθεί... Απορούν απαξιωτικά με «τα παιδιά»... Ξεχνούν την απόγνωση που ένιωσαν όλοι όταν κάηκε η Πελοπόννησος, η Εύβοια, η Αττική, η Ρόδος... Γράφουν για τη «γενιά των 700 ευρώ» και λοιδορούν τους νέους εργαζόμενους που μένουν με τους γονείς τους, ενώ οι ίδιοι καταγγέλουν την απόλυσή τους από την εφημερίδα που τους έδινε 50.000 ευρώ το μήνα(!) όταν αρνούνται μια κάποια μείωση στον μισθό τους – κι ας τα παίρνουν και από την ΕΡΤ. Διδάσκουν στα πανεπιστήμια τις θεωρίες ως πάρεργο, γιατί τους περιμένουν σε 4 επιτροπές απ’ όπου θα κάνουν και «κονέ». Και άλλα πολλά. Και είναι αυτοί που καθορίζουν τη συζήτηση λέγοντας, «Έχουμε Δημοκρατία, μπορούμε να καταφύγουμε στους θεσμούς». Στηρίζοντας το
Matrix.


Επίλογος

Τώρα τα Χριστούγεννα τελείωσαν. Οι αναλύσεις που δεν έγιναν, απλά δεν ήταν επιθυμητές. Η δε προπαγάνδα, που ενδιαφέρει το σύστημα, θα επανέλθει στο προσκήνιο τον επόμενο Νοέμβριο, αν δεν χρειαστεί νωρίτερα. Ο αστυνομικός Κορκονέας θα «βαφτιστεί» ψυχωτικός, με εσωτερικά ψυχολογικά προβλήματα (δείτε εδώ), ώστε το ζήτημα να προσωποποιηθεί και να μη φανούν οι πολιτικοί λόγοι του εγκλήματος – οι πολιτικοί λόγοι που προδικάζουν ότι κάτι τέτοιο θα ξανασυμβεί. Ο εισαγγελέας έχει καλέσει αυτεπαγγέλτως μόνο τους μάρτυρες που θα μιλήσουν για τον ψυχικό κόσμο του δράστη («ήταν πρόσκοπος και αιμοδότης», έχουν αρχίσει να προπαγανδίζουν τα Μέσα) και αγνοεί ουσιαστικούς μάρτυρες της υπόθεσης που δεν τον ευνοούν (δείτε εδώ και εδώ). Η πρώτη αναβολή στη δίκη της Άμφισσας θεωρείται ήδη σχεδόν βέβαιη. Και οι γονείς του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου θα βλέπουν παθητικά το παιδί τους να κατασπαράζεται για δεύτερη φορά, συντονισμένα, μέχρι την αθώωση του αρχικού δράστη. Αντί να αρνηθούν να παραστούν σε μια δίκη παρωδία, δίνοντας έτσι κι αυτοί ένα στίγμα ότι βγήκαν απ’ το Matrix, έστω και με αυτόν τον επώδυνο τρόπο.


Οι νέοι, και οι μεγαλύτεροι φυσικά, τώρα πια ξέρουν. Είδαν καθαρά πως αντιμετωπίστηκαν στην επέτειο του τραγικού συμβάντος, και είναι πλέον βέβαιοι ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να τους ακούσει κανείς. Κι αυτό ήταν και το τελειωτικό χτύπημα του συστήματος πάνω στην παραμικρή ελπίδα που μπορεί να διατηρούσαν περί δημοκρατικότητα; των θεσμών και της δικαιοσύνης. Όμως, αυτό είναι και καλό. Όταν η εικονική πραγματικότητα καταρρέει, η ελπίδα ανθίζει. Και οι νέοι, που κατανοούν πλέον ότι και οι διαδηλώσεις ουσιαστικά απαγορεύονται θα έχουν τη δυνατότητα της ενδοσκόπησης, της μελέτης του...
Matrix και της εξεύρεσης των ικανότερων μηχανισμών για να το χτυπήσουν από τα μέσα. Από εκεί που βρίσκονται και οι ίδιοι, αφού δεν θα επιτρέψουν την περιθωριοποίησή τους από την κοινωνία που τους ανήκει, από το σύστημα το οποίο οι ίδιοι θα στηρίζουν ή θα σαμποτάρουν – αυτή θα είναι δική τους επιλογή. Η ελπίδα αυτή γεννάται ακριβώς επειδή η αλαζονεία του συστήματος το έκανε να απωλέσει κάθε πρόσχημα και, άρα, νομιμοποίηση. Και η αλαζονεία είναι η μεγαλύτερη αδυναμία: είναι μια υπεροψία που κάνει τον φορέα της να ξεχνά τους τρόπους με τους οποίους έφτασε εκεί!



ΥΓ:
Στη μεταμεσονύκτια εκπομπή του Άρη Πορτοσάλτε (Σκάι, 10/12/09) –απαραίτητη για να δείξει το κανάλι ότι κάνει αντικειμενική ενημέρωση αλλά και μεταμεσονύκτια για να την δουν όσο πιο λίγοι γίνεται-, οι καλεσμένοι (πανεπιστημιακοί και δημοσιογράφοι της Καθημερινής) καλούσαν συνεχώς τον προσκεκλημένο νεαρόκοσμο να απολογηθεί για τις βιαιότητες που διέπραξε "εν καιρώ δημοκρατίας", παρά το γεγονός ότι ο ίδιος χλεύασε τη βία και αναφερόταν στη συκοφάντηση που υπέστη. Κι εκεί, καθώς οι εγκαλούμενοι σε απολογία αναγκαστικά απάντησαν και για τη βία που δέχτηκαν, αλλά και για τις περιπτώσεις που έπρεπε να αμυνθούν, ακούστηκε ο παρουσιαστής να τους «επιπτλήτει» λέγοντας: «Μα κι εσείς... Όλο για τη βία μιλάτε»!

 

Σχόλια
Προσθήκη νέου
Γράψτε σχόλιο
Όνομα:
Email:
 
Website:
Τίτλος:
 
Please input the anti-spam code that you can read in the image.

3.25 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."

 
RSS