HomeΓια ΜέναΔημοσιεύσειςΔιάχυση ΓνώσηςΔημοσιογραφίαΦωτογραφίεςΝτοκιμαντέρΕπικοινωνία
Home arrow Δημοσιογραφία arrow Αναλύσεις arrow Το Δημοψήφισμα ως δημοκρατικό αίτημα
Το Δημοψήφισμα ως δημοκρατικό αίτημα Εκτύπωση E-mail
26.02.10
27.02.2010
"Τι έγινε ρε Νέλλη, αυτοί όλο δημοψηφίσματα ζητάνε. Μα, γίναν ξαφνικά δημοκράτες;", με ρώτησε τις προάλλες ένας φίλος. Και θέλω την απάντηση να μοιραστώ μαζί σας.


Όμως, πριν δούμε την απάντηση, ας δούμε: ποιοι ζητάνε δημοψήφισμα; Και γιατί; Η απάντηση συνάγεται εύκολα από τους ίδους και τα φυλλάδια που σκορπίζουν στους δρόμους:




















Οξύμωρο; Η νεολαία του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού και η Επιτροπή Πατριωτικών και Χριστιανικών Συλλόγων Φίλων του Αγίου Όρους να ζητούν δημοψήφισμα. Που αμφότεροι ταυτίζουν τον "πραγματικό Έλληνα" με τον χριστιανό. Που αμφότεροι υποστηρίζουν τον εκτοπισμό του μισού πληθυσμού της γης από ένα τμήμα της Ελλάδας - τις γυναίκες από το Άγιο Όρος. Που αμφότεροι επιθυμούν να αποκλείσουν τους μετανάστες, όχι από την Ελλάδα αλλά, από τα δικαιώματα μέσα στην Ελλάδα. Ενώ κάποιοι ομοϊδεάτες τους τους προσκάλεσαν χωρίς κανένα μέτρο εδώ [βλ. Σαμαράς].

Εντάξει, σου λέει ο άλλος. Αλλά όμως προτείνουν δημοψήφισμα. Δεν είναι δημοκρατικό το δημοψήφισμα;
Το δημοψήφισμα είναι δημοκρατικό σε μια δημοκρατική κοινωνία. Επίσης είναι δημοκρατικό όταν θεσπίζεται ως μέσο διακυβέρνησης που σκοπό έχει να μεταβιβάσει την εξουσία, τη δυνατότητα λήψης αποφάσεων, στο λαό. Όχι ως αποσπασματικό μέτρο όταν θέλουμε να ευνοηθούμε από την συγκυρία ή την κυριαρχία μας στα μέσα μαζικής προπαγάνδας.

Ο ΛΑ.Ο.Σ., όπως και οι εθνο-χριστιανοί, όπως και ο Χριστόδουλος ως αρχιεπίσκοπος πριν από εννέα χρόνια, με το ζήτημα για τις ταυτότητες [όπου μάζευε υπογραφές προς απαίτηση δημοψηφίσματος] ζητούν δημοψήφισμα μόνο όταν πρόκειται για συγκεκριμένα ζητήματα. Και τότε το ζητούν όχι από δημοκρατικότητα αλλά από μια βεβαιότητα που πηγάζει από την καλλιέργεια του φόβου, από τα συντηρητικά αντανακλαστικά, από την οικονομική δυσπραγία της κοινωνίας -τότε είναι εύκολο να τα βάλουμε με τους Άλλους- και, κυρίως, από την κυριάρχη θεσμική τους θέση στους μηχανισμούς προπαγάνδας και καταστολής. Διότι, όχι μόνο δεν θα γινόταν δημοκρατικός δημόσιος διαλογος επί του θέματος αλλά και, με τον δημαγωγικό τρόπο που λειτουργεί η ανύπαρκτη "δημοκρατία μας", η προβοκάτσια θα ήταν εύκολο να στηθεί.

Θα πήγαζε από δημοκρατικά αισθήματα, για παράδειγμα, το αίτημα του ΛΑ.Ο.Σ. εάν ζητούσε όλες οι αποφάσεις να λαμβάνονται με δημοψήφισμα. Αν ζητούσε γενικά τον μετριασμό της εξουσίας από την λαϊκή βάση. Ή η χριστιανική Εκκλησία: φαντάζεστε να προτείνει δημοψήφισμα για την εκκλησιαστική περιουσία; Και οι πατριωτικές και χριστιανικές επιτροπές... Κι αυτές θα ήταν δημοκρατικές αν δεν πίστευαν στην ιεραρχία, στην αυθεντία, στην ανυπακοή ως αμαρτία. Αν αμφότεροι πρέσβευαν την ελευθερία του ατόμου.
Αλλά, τι λέω; Τότε δεν θα αναιρούσαν τον εαυτό τους;


Μπορείτε να σχολιάσετε αυτό το άρθρο στο forum.

Σχόλια
Προσθήκη νέου
Γράψτε σχόλιο
Όνομα:
Email:
 
Website:
Τίτλος:
 
Please input the anti-spam code that you can read in the image.

3.25 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."

 
RSS