HomeΓια ΜέναΔημοσιεύσειςΔιάχυση ΓνώσηςΔημοσιογραφίαΦωτογραφίεςΝτοκιμαντέρΕπικοινωνία
Home arrow Δημοσιογραφία arrow Ειδήσεις arrow Απόφαση για Τάσο Πουλιάση
Εκτύπωση E-mail
30.05.09
 

Δημοσίευση άρθρου από TVXS στις 16-05-2009

Νομικό προηγούμενο υπέρ των πεζών, στην περίπτωση καταπάτησης των δικαιωμάτων τους, λόγω παράνομης στάθμευσης οχημάτων, δημιουργεί απόφαση που εξέδωσε χθες το Ειρηνοδικείο Αθηνών. Η απόφαση αφορά στην υπόθεση της
"υπερπήδησης" ενός παράνομα σταθμευμένου τζιπ, που έκλεινε το δρόμο ενός
πεζού.
Το περιστατικό είχε λάβει χώρα πριν από δύο περίπου χρόνια στα Εξάρχεια, στην οδό Αραχώβης. Ένα τζιπ, κάθετα παρκαρισμένο στο πεζοδρόμιο, εμπόδιζε τη διέλευση του Τάσου Πουλιάση και της φίλης του. Όπως είχε δηλώσει ο κ. Πουλιάσης στην Καθημερινή*, χωρίς διάθεση για πρόκληση φθοράς στο αυτοκίνητο και χωρίς να το πολυσκεφτεί, στηρίχτηκε με το χέρι του στο καπό του τζιπ και το <<πήδησε>>, δημιουργώντας ένα μικρό βαθούλωμα. Ο κάτοχος του τζιπ αντιλήφθηκε το περιστατικό, καθώς ήχησε ο συναγερμός του αυτοκινήτου. Ακολούθησε λεκτική διαμάχη και έλευση της αστυνομίας. Οι δυο πλευρές οδηγήθηκαν στο τμήμα όπου κατέθεσαν μηνύσεις. Ας σημειωθεί ότι ποτέ δεν δόθηκε κλήση για παράνομο παρκάρισμα.

Το δικαστήριο που εξέτασε την υπόθεση έκρινε ότι το αυτοκίνητο που εμπόδιζε τη διέλευση προσέβαλλε την προσωπικότητα του κ. Πουλιάση - εξού και ο κάτοχός του καλείται να πληρώσει αποζημίωση 600 ευρώ. Την ίδια στιγμή, ο δικαστής έκρινε ότι ο κ. Πουλιάσης προκάλεσε φθορά στο όχημα, και τον κάλεσε να καταβάλει αντίστοιχη αποζημίωση. Η απόφαση του δικαστηρίου φαίνεται σολομώντεια, όμως κρίνεται από νομικούς ως δεδικασμένο που ευνοεί τους πεζούς.


"Οι streetpanthers διεκδικούν το χώρο που τους ανήκει"

Η υπόθεση του κ. Πουλιάση αναδείχθηκε με τη συμβολή του κινήματος
Streetpanthers, μιας οργάνωσης για τα δικαιώματα των πεζών, που ξεκίνησε από
τη Θεσσαλονίκη στα τέλη του 2006, αλλά επεκτάθηκε γρήγορα σε πολλά αστικά
κέντρα. Στο μανιφέστο τους, οι Streetpanthers εξηγούν τα κίνητρα της
οργάνωσής τους:

"Κοινή διαπίστωση όλων μας ήταν ότι η ζωή των πεζών στην πόλη είχε φτάσει
στο απροχώρητο. Έτσι, αποφασίσαμε "με πόνο καρδιάς" ότι:
- Δεν αρκούσε να τσατιζόμαστε βλέποντας τους παράνομα παρκαρισμένους πάνω σε
πεζοδρόμια, διαβάσεις και πεζόδρομους.
- Δεν αρκούσε να φοβόμαστε όταν μας κυνηγούσαν τα μηχανάκια ακόμα και πάνω
στα πεζοδρόμια.
- Δεν αρκούσε να κοιτάζουμε ανήμποροι όταν αυτοκίνητα και μηχανές έκαναν
σιγά-σιγά κατάληψη στο μοναδικό χώρο περιπάτου, το πλακόστρωτο της νέας
παραλίας.
Δεν αρκούμασταν να περιμένουμε πότε η πολιτεία -το κράτος, ο δήμος, η
αστυνομία- θα ξυπνούσαν. Καταλάβαμε πως με τα "θα-θα" θα φτάναμε να
γεράσουμε και ακόμα θα περιμέναμε τα πράγματα να διορθωθούν. Έπρεπε να
κάνουμε κάτι.
Ο ακτιβισμός έχει το κόστος του. Τίποτα δεν αλλάζει αν δεν συγκρουστούμε με
τα κατεστημένα: τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς μας (καβάλα πάν' στην
εκκλησιά, καβάλα περπατάνε), το βόλεμά μας (να κάνω εγώ τη δουλειά μου κι ας
πάνε στο διά*** όλοι οι άλλοι), την αδιαφορία μας (εγώ θα σώσω τον κόσμο;)
Γι' αυτό αναλάβαμε δράση. Τέρμα η ανοχή και τα παρακάλια. Όποιος δεν
συμμορφώνεται, να πληρώνει το τίμημα επιτόπου. Μπορεί να ακούγεται σαν "να
παίρνουμε το νόμο στα χέρια μας" αλλά επιτέλους κάποιος πρέπει να
αντιδράσει. Και μην ξεχνάτε: οι παράνομοι έκαναν πρώτοι την αρχή!"

 
RSS