Ο Τσίπρας για τα Οικονομικά Μέτρα
23.04.10

Εδώ και καιρό δεν παρακολουθώ τηλεόραση, και ειδικά ειδήσεις και πολιτικές εκπομπές, προκειμένου να αποφύγω τον σχεδόν αυτόματο και αναπόφευκτο εκνευρισμό. Αυτό όμως είχε ως συνέπεια να χάνω συχνά την επαφή μου με τα πραγματικά γεγονότα, τους πραγματικούς στόχους και θέσεις των μελών του πολιτικού μας συστήματος, καθώς αυτοί συχνά γίνονται αντιληπτοί μέσα από την ανάλυση των στρατηγικών της προπαγάνδας της τηλεόρασης.
Έτσι, λοιπόν, έκατσα τις προάλλες να δω ένα μικρό κομμάτι της εκπομπής του κ. Πρετεντέρη, "Ανατροπή" (Δευτέρα, 12/04) που ήταν αφιερωμένο στην τρομοκρατία και την οικονομική κρίση. Διάφοροι έγκριτοι πολιτικοί αναλυτές(;) και εκδότες, μεταξύ αυτών και ο Πέτρος Κωστόπουλος, ήταν καλεσμένοι αναπαράγοντας τα τετριμένα ιδεολογικά αποκυήματα, κι εγώ αποφάσισα πως το καλύτερο που έχω να κάνω είναι είτε να ενημερωθώ πραγματικά στον υπολογιστή μου, είτε να χαζολογήσω Sex & the City! Καθώς σηκωνόμουν απ' τον καναπέ, παραδόξως ήρεμη και χωρίς εκνευρισμό, να' σου κι εμφανίζεται στο τηλεπαράθυρο ο Αλέξης Τσίπρας. "Βρε, βρε, καλώς το παληκάρι" σκέφτηκα και έδωσα λίγο ακόμη χρόνο στον εαυτό μου με την ελπίδα να ακούσει κάτι λίγο πιο ενδιαφέρον. Και, για να είναι ειλικρινής, δεν το μετάνιωσα.

Αφού η αρχική συνομιλία με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε το θέμα της τρομοκρατίας, στη συνέχεια πέρασε στο θέμα της οικονομικής κρίσης και των μέτρων που έχει λάβει η κυβέρνηση. Στις ερωτήσεις που του απηύθηναν οι παρεβρισκόμενοι, οι κ. Τσίπρας απαντούσε με τη γνωστή φιλολαϊκή στάση που καταγγέλει την κυβέρνηση, προασπίζεται τα εργασιακά κεκτημένα και τους αγώνες των εργαζομένων, κλπ, κλπ. Καλά μέχρι εδώ. Μέχρι που, πολύ σωστά από τη μεριά του, ο κ. Πρετεντέρης έθεσε το ερώτημα: όμως αυτά τα μέτρα ήταν μονόδρομος, αναγκαία και αναπόφευκτα, "έτσι δεν είναι κύριε Τσίπρα;". Τι άλλα μέτρα μπορούσε να πάρει η κυβέρνηση;
Η στιγμή ήταν καθοριστική. Σαν να' σαι στον ιππόδρομο και βλέπεις το κουτσό άλογο -που γι' αυτό το υποστήριζες κιόλας- να περνάει μπροστά. Ναι, λοιπόν, ήρθε η ώρα, πες του μες τα μούτρα αυτό που "όλοι" μας ξέρουμε. Σου πετάει το μπαλάκι να αποδείξεις στον κόσμο που σε ακούει -και που γι' αυτό βρίσκεσαι εκεί- ότι υπήρχαν και άλλες εναλλακτικές, ότι δεν ήταν αυτά τα μέτρα αναπόφευκτα, ότι είναι μια πολιτική επιλογή. Και ο μόνος τρόπος να το κάνεις αυτό είναι να αναφέρεις εκείνη ακριβώς τη στιγμή τις σαφείς και συγκεκριμένες εναλλακτικές σου προτάσεις. Τι κάνεις λοιπόν τότε;
Ξαφνικά το άλογο έβαλε τρικλοποδιά στον εαυτό του. Ειλικρινά, δεν θυμάμαι καν την απάντηση!!! Θυμάμαι μόνο μια γενικόλογη απαγγελία ενός ποιήματος γνωστού από χρόνια, κάτι για τον "εργαζόμενο" και τον "καπιταλισμό", κάποιο τσιτάτο από τις απολύτως ασαφείς αριστερίστικες προεκλογικές εξαγγελίες...
Να σου κάνουν πάσα μπροστά σε άδειο τέρμα κι εσύ να κοιτάς τον επόπτη απορώντας γιατί δεν σφυράει οφσάιντ - κι ας μην είσαι οφσάιντ!

Αυτή τη φορά, μπορεί να εκνευρίστηκα αλλά άξιζε τον κόπο. Ως δια μαγείας (τηλεοπτικής "μαγείας" μάλιστα) σκόρπισε η ομίχλη και όλα φάνηκαν (σχεδόν) ξεκάθαρα. Ο κ. Τσίπρας δεν έχει επεξεργαστεί με τα μέλη του κόμματός του ένα οικονομικό πρόγραμμα, μια πρόταση έστω και προς συζήτηση; Στην τελική, τόσα εκατομμύρια ευρώ διαχειρίζονται ως κόμμα λόγω της κρατικής επιχορήγησης που παίρνουν όντας στο Κοινοβούλιο. Αν οι ίδιοι δεν μπορούν, γιατί δεν προσλαμβάνουν μερικούς οικονομολόγους να τους φτιάξουν ένα οικονομικό πρόγραμμα, απ' αυτα που εμείς, ως απλοί πολίτες, έχουμε ήδη κατανοήσει ότι υπάρχουν. Όμως, ο Αλέξης Τσίπρας ουσιαστικά, νομιμοποίησε αυτομάτως τα μέτρα του ΠΑΣΟΚ, αφού τα αποδέχτηκε κι αυτός ως μονόδρομο μην προβάλλοντας εναλλακτική. Διατηρώντας μάλιστα τη θέση του "αντιρρησία", χωρίς αντίκρυσμα. Και αυτή ήταν επίσης μια πολιτική επιλογή.

Μέχρι πρότινος, διάφοροι γνωστοί μού έλεγαν ότι η κριτική μου επί των πολιτικών κομμάτων είναι ελαστική απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Είχαν ένα δίκιο, με την έννοια ότι δεν του ασκούσα ιδιαίτερη κριτική. Αυτό συνέβαινε για δύο λόγους. Ο ένας έχει να κάνει με την έλλειψη πολιτικής θέσης του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως αναφέρω και αλλού:

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν έχει διαμορφώσει σαφή πολιτική πρόταση για να την εκφράσει προς τα έξω – όσο κατανοητό και αν είναι ότι, ως συνασπισμός τάσεων και κομμάτων, στηρίζεται σε μια εύθραυστη συναίνεση. Και γι’ αυτό ίσως παραμένει συμπαθητικό: επειδή δεν ξέρουμε τις θέσεις του, ώστε να μπορεί να κριθεί για συνέπεια ή ασυνέπεια! Ταυτόχρονα, και λόγω αυτού, αδυνατεί να συσπειρώσει τη λαϊκή πολιτική αντίδραση. [...]

Σαφής σημαίνει συγκεκριμένη. Οι γενικόλογες αρχές, όπως «δωρεάν παιδεία, κοινωνική ευημερία, αειφόρος ανάπτυξη, σεβασμός του περιβάλλοντος» κ.ο.κ., εκφράζουν τις γενικές αρχές και επιδιώξεις της ελληνικής, όπως και κάθε πολιτικής κοινωνίας. [...] Δεν αποτελούν όμως ούτε προτάσεις ούτε δεσμεύσεις για το πώς θα επιτευχθούν τα επιθυμητά. Αυτό που λείπει στο πολιτικό μας σκηνικό είναι μια συγκεκριμένη πρόταση για το πώς, με ποιο τρόπο θα επιτευχθούν αυτές οι αρχές που πρεσβεύουν όλοι.

[...] ...και σε αυτό συνίσταται η κριτική μου, δεν υπάρχει πολιτική πρόταση [του ΣΥΡΙΖΑ] που να απαντά με συνοχή και συνέπεια στα προβλήματα προτείνοντας συγκεκριμένους τρόπους αντιμετώπισης. Προφανώς έτσι αποφεύγονται οι φθορές. Όμως, αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα του Κοινοβουλευτισμού· όποιος επιθυμεί να αποφύγει τη φθορά, δεν συνεισφέρει στη λύση του πολιτικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Έτσι, το πολιτικό σύστημα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας διολισθαίνει σε κοινοβουλευτική ολιγαρχία!

(από το βιβλίο Ταξίδι στη Σαμοθράκη: ένα πολιτικό ημερολόγιο, σελ 520 & 526).

Ο άλλος λόγος που ίσως έμεινε ο ΣΥΡΙΖΑ στο απυρόβλητο ήταν ότι, παρόλο που δεν ασπάζομαι τη λογική "στους τυφλούς ο μονόφθαλμος", το γεγονός ότι ως κόμμα στοχοποιήθηκε απ' όλες τις πολιτικές δυνάμεις, ειδικά μετά τον Δεκέμβρη και, παρόλα αυτά, δεν δίστασε να επιμείνει στη στάση της υπεράσπισης των εξεγερμένων, εκτιμήθηκε ιδιαιτέρως από μένα προσωπικά. Μάλιστα, επειδή τότε ο κ. Τσίπρας δεχόταν επίθεση και από μέλη του κόμματός του, θεώρησα ότι πρέπει να τον υποστηρίξω εκλογικά. Άλλωστε ήταν η μόνη πολιτική δύναμη που υπερασπιζόταν τα αυτονόητα.

Καλώς ή κακώς, όμως, αυτή η αυταπάτη μόλις τελείωσε. Διότι η ασυνέπεια αποκαλύφθηκε - και με αποδείξεις πια. Το παιχνίδι είναι πουλημένο εξ αρχής, και τα έχουν αρπάξει γερά. Ή είναι τραγικά ανίκανοι. Και δεν ξέρω τι από τα δύο είναι χειρότερο. Τείνω να πιστέψω το δεύτερο. Δεν έχει σημασία όμως: το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Και σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, οι (ενδεχόμενες;) προθέσεις δεν αρκούν για να δώσουν άλλοθι.

ΥΓ1: Tελικά ομολογώ: στο Sex & the City κατέληξα, ύστερα από αυτή την, κατά τα άλλα δημιουργική, τηλεθέαση της ολικής πολιτικής παρακμής.

Σχόλια
Προσθήκη νέου
Γράψτε σχόλιο
Όνομα:
Email:
 
Website:
Τίτλος:
 
Please input the anti-spam code that you can read in the image.

3.25 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."